„Wyjaśnienia przyczyny psychoz nie dały też badania pośmiertne (anatomopatologiczne) ani przyżyciowe oznaczenia fizjologiczne i biochemiczne. Przeprowadzone w latach trzydziestych badania Kallmanna wykazały, że dziecko urodzone z małżeństwa, w którym jedno z rodziców jest chore na schizofrenię, ma 16% szans na zachorowanie, ale gdy chorują oboje rodzice prawdopodobieństwo to wzrasta aż czterokrotnie! Przy bliźniakach jednojajowych wynosi ono aż 86%, ale przy dwujajowych jest ponad pięciokrotnie mniejsze. Nie wyklucza to jednak związków, które łączą schizofrenię z zachowaniami kryminalnymi, samobójstwami, prostytucją, nędzą i zboczeniami seksualnymi. Po prostu nie ma wyraźnej granicy między chorobami psychicznymi a zaburzeniami zachowania.
Zrodziło to społeczny ruch pełnego zrozumienia dla odmiennych zachowań ludzi psychicznie chorych. Przede wszystkim, najistotniejszą pomoc mogą im nieść członkowie ich rodzin lub najbliższej społeczności. Im niższy poziom socjalnoeftonomiczny otoczenia, tym większa zachorowalność na psychozy. Istotne są czynniki genetyczne, metaboliczne wrodzone i konstytucyjne, a następnie zaburzenia życia rodzinnego, zaburze“(4)