„Tym razem wędrujemy w pobliże dna statku. Marynarz wprowadza nas do pomieszczenia, gdzie ulokowano wielkie blaszane kontenery z wodą, przypuszczalnie pitną. Są zaszpuntowane na głucho.
Przy świetle latarki penetrujemy nową kryjówkę. Przestrzeń życiowa bez porównania większa niż w owej metalowej studni. Można leżeć na kotłach z wodą lub wyciągnąć się na podłodze. Sanitariat zastąpi otwór rury wentylacyjnej uchodzącej aż do samej zęzy. Ma to dla nas kapitalne znaczenie. Spędzimy tu przecież co najmniej dwa dni i dwie noce.
— Siedźcie cicho, camarades, bo za tym przepierzeniem
znajduje się luk transportowy. Załadują tam oddział wojska, który również płynie do Algieru.
Przepierzenie istotnie wykonano z desek nasuniętych pionowo jedna na drugą w sterczące do pułapu listwy — szyny. Usiłujemy dostrzec coś przez szpary między nimi, nic jednak nie widać, bo po drugiej stronie zupełnie ciemno. W każdym razie, jeśli zajdzie potrzeba, ścianę będzie można łatwo rozwalić, a ta świadomość wielce poprawia samopoczucie. Gorzej natomiast, że za nią rozlokowani zostaną ludzie, którzy nie śmieją wiedzieć o naszej tu obecności, tymczasem jak na złość porucznika Śląskiego raz po raz chwyta atak suchego kaszlu. Dusi się biedak chwilami niemiłosiernie i okręca głowę płaszczem, aby stłumić dobywające się z krtani dźwięki.“(2)