„TRENING AUTOGENNY
Przyspieszony rytm życia, wzrastająca intensywność pracy, zmniejszenie aktywności ruchowej — wszystkie te czynniki powodują, iż ludzie współcześni żyją w stanie ciągłego napięcia.
Wiele osób zatraca zdolność wyjścia z tego stanu, umiejętność odprężenia się i zachowania równowagi psychicznej. W przytłaczającej Większości przypadków u ludzi narażonych na „choroby wieku" — nadciśnienie i chorobę niedokrwienną, lekarze odnotowują zwiększone napięcie w mięśniach, zatracenie nawyku do swobodnej relaksacji (rozluźnienia) mięśni.
Najbardziej efektywnym sposobem wypracowania tego nawyku jest, niewątpliwie, trening autogenny (za jego twórcę uważa się niemieckiego uczonego I. Schultza). W Związku Radzieckim trening autogenny Schultza występuje w kilku modyfikacjach, opracowanych w zależności od wieku, zawodu, stanu zdrowia.
Trening autogenny bywa wykorzystywany do różnych celów likwidacji zmęczenia i napięcia nerwowego, walki z bezsennością, kierowania reakcjami własnego systemu nerwowego. W zależności od celów, jakie chcemy osiągnąć, stosuje się różne warianty treningu autogennego.
Przed przystąpieniem do takiego treningu należy pamiętać o tym, że przyniesie on oczekiwane efekty tylko wtedy, jeżeli odpowiednio przygotowujemy się do niego zapoznamy się dobrze z tekstem, przyjmiemy wygodną pozycję, zdejmiemy ubranie i obuwie, które krępuje nasze ruchy, nastawimy się na wykonanie danego zadania. Opanowanie treningu autogennego wymaga bardzo długiego czasu i wytrzymałości. Najbardziej wygodnymi pozycjami są leżąca lub „pozycja woźnicy w dorożce", siedząca (w fotelu lub na krześle); należy przy tym rozluźnić się, nogi wyciągnąć przed siebie, ręce położyć na kolanach, przymknąć oczy. Po przyjęciu wygodnej pozycji i rozluźnieniu się należy odrzucić wszystkie niespokojne myśli i powoli, spokojnie wypowiadać po cichu odpowiedni tekst. Każde zdanie można powoli i monotonnie powtarzać dwatrzy razy, uważnie wsłuchując się w słowa i podporządkowując się im.“(13)