„Przyczyną słabego działania kości na niektórych glebach był odczyn gleb — obojętny lub zasadowy. W tych warunkach Ca3(P04)2 jest nierozpuszczalny. Natomiast na glebach kwaśnych ulegał on stopniowemu rozkładowi i efekt był korzystny.
Uzyskany przez Lawesa preparat zawierający Ca(H2P04)2 i dużo gipsu był pierwszym nawozem mineralnym jednoskładnikowym zawierającym łatwo przyswajalny fosfor. Już 23 maja 1842 r. Lawes uzyskał na ten nawóz patent, a w lipcu 1843 r. ukazała się reklama sprzedaży z ceną 4 szylingów i 6 pensów za buszel, czyli 7 funtów za tonę. W roku 1846 powstała pierwsza fabryka sztucznego nawozu — superfosfatu.
Należy dodać, że Liebig również proponował mieszanie kości z kwasem siarkowym, a następnie dodawanie wody i opryskiwanie tym roztworem pól. Był to jednak pomysł praktycznie niewykonalny ze względu na wkład pracy.
Tomasyna. Fosfor jest niepożądanym zanieczyszczeniem w rudach żelaza. Żeby się go pozbyć, Thomas i Gilchrist zastosowali w 1879 r. dodatek dolomitu z tlenkiem wapnia. Fosfor znalazł się w żużlu pozostającym po wytopie żelaza i od 1880 r. gromadziło się coraz więcej tego bezwartościowego pozornie odpadu.
Wkrótce jednak G. Hoyermann i J. Henneberg zwrócili uwagę na przydatność tego żużlu dla rolnictwa, jako nawozu fosforowego. Już od roku 1885 P. Wagner (1843—1930), asystent i docent chemii rolnej w Getyndze, a od 1872 r. dyrektor instytutu w Darmstadt, rozpoczął doświadczenia nad działaniem tzw. tomasyny, która okazała się bardzo dobrym nawozem fosforowym.“(16)