„i Kurtom, lec, rychło musiał porzucić tę nadzieję.
— Już się uda, — rzekł samobójca i skinął głową.
— Co się uda zapytał doktór.
— Coś takiego, o czem właśnie myślę. Już mi lię chyba uda to wynaleźć, jeśli nie dzisiaj, to którego innego dnia.
— Myśli pan samobójstwo
— Tak, oczywiście Przecież o tem mówiliśmy. Już ja sobie z tem poradzę.
Doktór uśmiechnął się i spytał — Myśli pan, że się pan przyzwyczai do tego
Samobójca oznajmił urażony, że doktór się na tem nie rozumie. — Poszukuję odpowiedniej formy samobójstwa, — rzekł — nic mogę wszak pozbawić się życia ot tak, tuż przed własnym nosem.
—Słusznie pan czyni!
Samobójca spojrzał, wściekły na doktora — Przestań pan, doktorze! Przychodzi tu pan ze swym babskim rozumem i zabiera głos w tajemnych sprawach. Niewielka to rzecz zacisnąć sobie powrósło dokoła szyi; ale czy wpadło panu kiedykolwiek na myśl, że samobójstwo może zbezcześcić śmierć
Na to oszałamiające pytanie zamilkł doktór óyen.
—Widzi pan, pan nie pojmuje, że taka myśl może powstrzymać kogo od wykonania. Do powieszenia się nie potrzeba nic prawie, z tem każdy sam sobie poradzi. I panby mógł to zrobić.
—Nie, dziękuję.
— Ale mógłby pan zrobić pętlę u sznura. Nie potrzebowałby pan wtedy nawet celować.“(11)