„— Nasi szanowni szefowie („Kim oni są" — pomyślałem) interesują się wielce zakończeniem naszej pracy.
„Co to za praca" — rozmyślałem. Przez cały czas pobytu w Instytucie byłem zatrudniony na wąskim odcinku wspólnego dzieła, nie mając pojęcia o całości. Pocieszałem się tym, że jeszcze nie nadszedł czas, kiedy mi zechcą powierzyć rozstrzyganie zagadnień ogólnych; byłem skromny i nie nalegałem. Ale dziś ogarnęła mnie chęć oponowania profesorowi we wszystkim, co powie.
— Otrzymałem od pana Stokesa pismo, w którym wspomina o możliwości wcześniejszego doprowadzenia do końca zagadnienia „A". Nad zagadnieniem tym pracują nasze laboratoria — zwrócił się Cavy do Molda. — Jak sprawy stoją
— Doskonale — odpowiedział Mold i pokrótce przedstawił wyniki.
— Au pana — Cavy zwrócił się w stronę Starkera.
—Wszystko dobrze, panie profesorze.
Ledwie wysłuchawszy odpowiedzi, zwracał się do następnych i otrzymywał szybkie, jakby recytowane sprawozdania.
„Komedia, komedia! — myślałem, ogromnie zirytowany. — Delektuje się władzą nad tymi niby to ludźmi, stwarza pozory zebrania naukowego".
Do mnie i do Kempera Cavy się nie zwracał i przeszedł do krótkiego zakończenia.
—Mam wrażenie, szanowni koledzy — oświadczył z uśmiechem — że nasze badania posuwają się ściśle według programu. Możemy przesłać panu Stokesowi sprawozdanie jak najbardziej optymistyczne. Mam nadzieję, że państwo się z tym zgadzają.“(7)